Tekst achterflap

In dit literaire essay onderzoekt Leïla Slimani haar verhouding tot de Arabische taal en reflecteert ze op de rol van taal in een gepolariseerde wereld. Ze stelt dat een taal van niemand is en dat iedereen die haar liefheeft, haar mag gebruiken. Taal kan verbinden, maar werkt ook uitsluiting in de hand: wie haar niet beheerst, wordt als buitenstaander gezien. Volgens Slimani is het toe-eigenen van een taal een politieke daad en is het idee van een ‘zuivere’ taal een gevaarlijke illusie. Daar waar taal misbruikt wordt om grenzen op te werpen is strijd nodig.

Leïla Slimani is een van de belangrijkste en meest invloedrijke schrijvers van deze tijd en zet zich in voor een vrije samenleving met gelijke rechten voor vrouwen en mannen.

‘Niet zomaar een schrijfster maar een fenomeen.’ NRC

Biografie

Leïla Slimani ontving voor Een zachte hand de Prix Goncourt. Het boek werd verfilmd onder de titel Chanson douce.
Ook haar debuut In de tuin van het beest werd een wereldwijde bestseller.
Seks en leugens, een bundel met openhartige interviews over de hypocriete seksuele moraal in Marokko, werd genomineerd voor de Prix Renaudot.
Slimani wil een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van een vrije samenleving met gelijke rechten voor vrouwen en mannen. Haar werk wordt in 44 landen uitgegeven. In Nederland en Vlaanderen zijn er al meer dan 100.000 boeken van haar hand verkocht.
Haar trilogie Het land van de anderen, dat Slimani baseerde op haar eigen familiegeschiedenis, noemde de Volkskrant 'een geweldige prestatie' en Trouw noemde haar 'Een meesterverteller'.

Details